De Wolken

In de 5de eeuw voor Christus begonnen er in Athene plots voor het eerst filosofen te verschijnen, die arme passanten lastig vielen met moeilijke vragen. Aan het hoofd stond de enige echte Sokrates, die zo filosofisch was dat hij nooit schoenen aandeed voor hij het huis uitging. Volgens sommigen beweerde die man zelfs dat er helemaal geen goden bestonden. Aristophanes, de vroegste comedian die we kennen, vond dat maar een bende rare snuiters, dus besloot hij een theaterstuk te schrijven om eens goed met die nieuwe generatie denkers te lachen.

Dat stuk wordt nu 2.449 jaar later nog eens opgevoerd in Nova, en het heeft niets van zijn oorspronkelijke glans verloren. Want nog steeds heerst de eeuwige clash der generaties, nog steeds is er de vraag wie er nu eigenlijk gelijk heeft: de oudjes met al hun jaren aan ervaring, of de jongelingen, met hun nieuwe, vreemde kijk op de wereld. Is het gezond boerenverstand te bekrompen om de werkelijkheid te kunnen vatten, of is het juist het urbaan pseudo-intellectualisme dat alles te veel in twijfel trekt. Hebben beiden kanten een punt, of heeft iedereen gewoon even hard ongelijk?